VPN به صورت دو مد کاربری مورد استفاده قرار می گیرد: مد انتقال (Transport Mode) و مد تونل (Tunnel Mode )
در مد انتقال یک سرآیند IPSec بین سرآیند IP و سرآیند پروتکل های لایه بالاتر درج می شود. در حالی که در مد تونل تمامی بسته IP در داخل یک دیتاگرام IP قرار می گیرد و یک سرآیند IPSec بین سرآیندهای IP داخلی و خارجی درج می شود. هر دو پروتکل AH و ESP را می توان در مد های انتقال یا تونل به کار گرفت.
شکل بالا بسته IP را نشان می دهد که در Transport & Tunnel Mode توسط IPSec رمز شده است.
مد انتقال در شرایطی که نقاط پایانی ارتباط دارای امکان رمزنگاری هستند مورد استفاده قرار می گیرد. مد تونل می تواند به جای مد انتقال مورد استفاده قرار گیرد و به علاوه می توان به کمک این مد از طریق یک Security Gateway در شبکه ، سرویس های امنیتی را برای موجودیت های دیگر شبکه که در پشت آن هستند؛ تأمین کرد. در این حالت Gateway Security ،بسته های رمزشده را دریافت و پس از بیرون کشیدن بسته داخلی IP از دل بسته IPSec آن را به مقصد نهایی ارسال می کند.
هم چنان که اشاره شد با توجه به استفاده وسیع از VPN در شبکه، معمولاً این سیستم ها علاوه بر نرم افزارهایی که بر روی یک سیستم رایانه ای همه منظوره Load می شوند و این امکان را در آن رایانه اضافه میکنند؛ به صورت سخت افزاری نیز پیاده سازی و اجرا می شوند. معمولاً استفاده از سیستم های سخت افزاری VPN دو مزیت زیر را به همراه دارد.
- سرعت: سخت افزار برای پشتیبانی از VPN بهینهسازیشده و بنابراین دارای مزیت سرعت نسبت به یک سیستم رایانه ای همه منظوره است. افزایش سرعت به معنی افزایش توانایی مدیریت همزمان تعداد بیشتری ارتباط است.
- امنیت: اگر وسیله سخت افزاری به شکل اختصاصی برای کاربرد VPN ساخته شده باشد، تمام نرم افزار ها و پردازش های اضافی از سیستم حذف شده اند.این سیستم نسبت به یک سیستم همه منظوره که این پردازش ها بر روی آن اجرا می شود، کمتر در معرض خطر نفوذ قرار می گیرد. البته این گفته به آن معنا نیست که نمی توان به یک رایانه همه منظوره حمله کرد.
