شبکه های بی سیم
با استفاده از شبکه های بدون کابل (WLAN )که با عنوان تکنولوژی WiFi نیز شناخته میشوند، می توان بدون استفاده از کابل به یک شبکه خصوصی (شبکه ایران) یا عمومی (اینترانت ملی) متصل شد . کاربران شبکه های بدون کابل در صورت استقرار در محدوده شبکه، قادر به دستیابی و استفاده از منابع موجود بر روی شبکه خواهند بود. لازم به ذکر است در حال حاضر هیچیک از نود های شبکه امین به صورت WLAN پیاده سازی نشده است و برای ارتباط برخی نود ها، با شبکه امین از ارتباطات رادیویی point to Point استفاده شده است.
مواردی که تحت عنوان امنیت شبکه Wireless ارائه می شود به جهت پوشش عناوین مربوط به امنیت شبکه و تطبیق اصول آن با امنیت ارتباطات بی سیم است. علت استفاده از فناوری بی سیم، از یک سو کم هزینه بودن بر پایی این نوع شبکه نسبت به ایجاد یا ارتقای کابل کشی داخل ساختمان و از سوی دیگر امکان ثابت نبودن مکان دستیابی به شبکه است. از آنجایی که WLANها از هوا به عنوان بستری برای ارسال و یا دریافت اطلاعات استفاده میکنند (بنابراین سیگنال در اختیار هر کسی که در محدوده آن باشد قرار می گیرد) امنیت اطلاعات ارسالی و لزوم پرداختن به مفاهیمی چون استراق سمع و احراز هویت و دسترس پذیری در این گونه شبکه ها اهمیت بیشتری می یابد.
شبکه های WLAN در مقابل استفاده از کابل، از امواج رادیویی به منظور اتصال رایانه ها به شبکه استفاده می کنند . فناوری بی سیم حول سری استاندارد های IEEE ( a,b,g) 802.11 متمرکز است.این استاندارد ها به Client اجازه میدهد که اتصال بی سیم با یک ایستگاه کاری (point Access )که Gateway نیز نامیده میشود برقرار شود.
این point Access نیز به یک Access point دیگر و یا با کابل به یک شبکه کابلی متصل می شود. رایانه هایی که دارای یک کارت شبکه Wireless و مجوز لازم برای دستیابی به فرکانس شبکه بدون کابل، به آنان اعطا شده است، می توانند از منابع موجود بر روی شبکه استفاده کنند. برخی رایانه ها ممکن است به صورت اتوماتیک شبکه ها ی بدون کابل موجود در یک ناحیه را شناسایی کنند . در برخی دیگر از رایانه ها باید اطلاعاتی نظیر SSID که مانند یک «رمزعبور» برای اتصال به یک Access point است به صورت دستی تنظیم و پیکربندی شود.
تهدیدات امنیتی شبکه بدون کابل
شبکه های بدون کابل برای ارتباط یک رایانه با شبکه از امواج استفاده میکنند . همین موضوع می تواند شرایط مساعدی را برای برنامه ریزی و تدارک برخی حملات (که در بالا نیز بدان اشاره شد) فراهم کند . در این رابطه تهدایدات در قالب Sniff شدن اطلاعات در حال انتقال شبکه و دسترسی راحت به شبکه به عنوان یک عضو آن و همچنین اختلال در ارتباطات شبکه با استفاده از یک مولد نویز در همان فرکانس کاری شبکه و ... اشاره کرد. یکی از پروتکل هایی که در شبکه WLAN به منظور تأمین امنیت استفاده می شود پروتکل WEP( Privacy Equivalent Wired )است که سه سرویس پایه زیر را دارد:
* تعیین هویت
* محرمانگی
* یکپارچگی
در پروتکل WEP به منظور برقراری محرمانگی به الگوریتم RC4 متکی است. RC4 یک الگوریتم مشهور و قوی است و بنابراین حمله به آن آسان نیست.
WEP سیستمی حول RC4 تعریف می کند که مهمترین وظیفه آن مدیریت کلید است در این رابطه از تولید کلید مورد نظر برای رمزکردن و انتقال اطلاعات از یک عملیات روی یک رمز مشترک می توان سود برد. کلید های تولیدشده در WEP معمولاً 40 بیتی یا 128 بیتی است و پویا نبودن کلید ها در WEP و یکسان بودن آن برای تمام شبکه ای که به یک Access point متصل است باعث شکست آن در بازه زمانی طولانی خواهد شد. بر این اساس، اطلاعات رمزشده ای که در محدوده یک Access point انتقال می یابد، توسط تمامی نود های متصل به آن قابل دریافت و فهم است. معمولاً به منظور ارتقای سطح امنیت و محرمانگی داده های حساس پیشنهاد می شود از سایر راهکارهای رمزنگاری مانند استفاده از VPN نیز بر روی پروتکل WEP استفاده شود. به کار گیری یک VPN( که از الگوریتم های قوی استفاده می کند)، از ایستگاه های کاری WLAN تا شبکه داخلی علاوه بر بالابردن سطح امنیت به تفکیک کردن شبکه به منظور انتقال امن اطلاعات مبادله شده بین شما و مقصد اطلاعاتی تان کمک شایانی میکند.
تعیین هویت در WLANها نیز از الگوریتم RC4 بهره می برد. این سازو کار بر دانستن یک رمز مشترک و سیستم Challenge & Response متکی است. این تعیین هویت براساس اثبات هویت ایستگاه کاری برای AP است. ابتدا ایستگاه کاری درخواست تعیین هویت را به AP ارسال می کند. AP با یک Challenge Number که به صورت تصادفی تولید می شود پاسخ می دهد. ایستگاه کاری باید این Challenge Number را توسط آن کلید مشترک، رمز کرده و به AP باز گرداند. اگر AP بتواند پاسخ را به رونوشتی از آن کلید مشترک، رمزگشایی کرده و عدد اصلی را به دست آورد، ایستگاه کاری توسط AP تعیین هویت شده است. لازم به ذکر است که تعیین هویتی که WEP فراهم میکند، تنها ایستگاه کاری را برای AP تعیین هویت میکند و در صورتیکه بخواهیم AP نیز برای ایستگاه کاری تعیین هویت شود باید روالهای مربوط به آن را در WLAN خود پیش بینی کنیم.
گذشته از مورد فوق در فرایند تعیین هویت، بعضی از APها از ( MAC ( Media Control Access متعلق به ایستگاه کاری نیز بدین منظور استفاده می کنند. در این پیکر بندی، AP به گونه ای پیکر بندی می شود که تنها اجازه میدهد با نشانی یک MAC که از آن آگاه است و اجازه دسترسی به شبکه را دارد، ارتباط برقرار شود. به عبارت دیگر در این روش، لیستی از آدرس های MAC مربوط به رایانه های سرویس گیرنده، برای یک Access Point تعریف می شود. پس از ارسال یک درخواست توسط یکی از رایانه های موجود در شبکه بدون کابل، آدرس MAC آن با آدرس MAC موجود در Access Point مقایسه می شود و در صورت مطابقت آنان با یکدیگر، امکان دستیابی به شبکه برای وی فراهم می شود . روش فیلترینگ مبتنی بر آدرس ها ی MAC ،یک سطح حفاظتی را در شبکه ایجاد میکند ؛ ولی با توجه به این که می بایست هر یک از آدرس های MAC را برای هر point Access تعریف کرد، زمان زیادی صرف انجام تنظیمات مورد نظر خواهد شد؛ بنابراین استفاده از روش فوق، صرفاً در شبکه ها ی کوچک بدون کابل امکان پذیر است. از سوی دیگر با توجه به اینکه نشانی های MAC در شبکه به صورت فاش منتقل میشوند و sniff ترافیک شبکه به مشخصشدن MACهای معتبر میانجامد. در صورتیکه نفوذگری قادر باشد که نشانی MAC یک ایستگاه کاری را تسخیر کند می تواند خود را به عنوان کاربر مجاز در آن شبکه جا بزند. با این وجود همچنان که بیان شد استفاده از راهکار های متفاوت امن سازی باعث منصرف شدن نفوذگران بی هدف از فعالیت های خود خواهد شد. گزینه دیگری که در WLAN به تعیین هویت کمک میکند SSID( Service Set Identifier ) است.
SSID یک رشته 32 بیتی است که باید در ایستگاه کاری و AP یکسان باشد و برخی از آن به عنوان رمز دستیابی به شبکه یاد می کنند. SSID توسط بعضی AP ها منتشر می شود و به راحتی و توسط Sifferهای شبکه قابل دستیابی است. لذا به عنوان یک راه حل ابتدایی در تعیین هویت در شبکه های بی سیم شناخته می شود اما پیکر بندی مناسب AP که تنظیم عدم انتشار SSID در آن لحاظ شود می تواند این راه حل را کاراتر کند. مشخصات پروتکل WEP ،بررسی یکپارچگی را بر روی بسته WLAN را نیز در برمی گیرد.این روش با اختصاص یک CRC 32 بیتی به بسته ها و رمزشدن آن صورت می گیرد. واضح است در صورتیکه بسته تغییر کند تغییر متناسب CRC با توجه به رمزبودن آن برای نفوذگر امکان پذیر نیست و این تأمین کننده یک پارچگی اطلاعات است. اگر رمزکردن قوی در این روش استفاده شود، این سیستم می تواند به اندازه کافی استوار باشد.
