عموماً VPNها به دو دسته VPN کاربر یا Remote- Access Client VPN و VPN سایت یا VPN LAN-to-LAN تقسیم می شوند. تفاوت بین این دو VPN در نحوه استفاده از آن است و تکنولوژی ارتباط تفاوتی نمی کند.
1. پیاده سازی VPN LAN-to-LAN :
این عبارت معمولاً برای توصیف یک تونل VPN بین دو شبکه محلی بهکار می رود. به عبارت دیگر این روش به منظور اتصال یکپارچه دو شبکه خصوصی وایجاد یک شبکه مجازی خصوصی به کار می رود. در این حالت دو شبکه محلی با کمک تونل VPN و از طریق یک شبکه عمومی با هم ارتباط برقرار می کنند به گونه ای که کاربران هر شبکه محلی به منابع شبکه محلی دیگر، به عنوان عضوی از آن شبکه، دسترسی دارند. IPSec به شما امکان می دهد که تعریف کنید چه داده ای و چگونه باید رمزنگاری شود.
2. پیاده سازی VPN Client Access-Remote :
این نوع از VPNها زمانی ایجاد می شوند که یک کاربر از راه دور و با استفاده از client VPN نصب شده بر روی رایانه اش، به یک روتر VPN یا server Access یا فایروال متصل می شود. معمولاً این 42 / امنیت فناوری اطلاعات رایانه ها ، به یک شبکه عمومی مانند Intranet متصل می شوند. client VPN موجود بر روی آن می تواند یک تونل رمز شده را بر روی شبکه عمومی ایجاد کند که مقصد آن یک دستگاه پایانی VPN ،مانند یک روتر بر لبه شبکه خصوصی مورد نظر که کاربر قصد ورود به آن را دارد، باشد.
در روش اول تعداد پایانه های IPSec محدود است؛ اما با کمک روش دوم می توان تعداد پایانه ها را به ده ها هزار رساند که برای پیاده سازی های بزرگ مناسب است . البته بار ترافیک را نیز باید مد نظر داشت. تعداد ارتباطات همزمان مورد انتظار، پارامتر کلیدی بار شبکه است. با افزایش برقراری ارتباط، سرور VPN باید بتواند ترافیک بیشتری را رمز گشایی کند. بنابراین سرور VPN باید بر اساس تعداد اتصالات همزمان مورد انتظار، طراحی شده باشد.
